Met normeringsonderzoek brengen we in kaart hoe een individu (cliënt) zich verhoudt tot een bepaalde prestatie (norm). Hiermee kunnen we bijvoorbeeld vaststellen hoeveel zorg de norm is bij een bepaalde combinatie van cliëntkenmerken. Dit helpt bij een transparante toekenning van zorg en ondersteuning. Zo kunnen professionals hun keuzes objectiveren en onderbouwen. En het stelt ze in staat om hierover het goede gesprek te voeren.
Voor wie? Het Rijk, bestuursorganen (zoals NZa), (samenwerkende) gemeenten en regionale partijen.
Waarom normeringsonderzoek?
Het inzetten van een normeringsonderzoek is waardevol om verschillende redenen:
Zorgt ervoor dat de toekenning van zorg transparant en eerlijk verloopt op basis van vastgestelde normen.
Bevorderd daarmee de objectiviteit en rechtvaardigheid.
Maakt het mogelijk om cliënten, zorgomvang en prestaties op een uniforme manier te beoordelen en vergelijken.
Levert een basis voor beleidskeuzes en regelgeving rondom zorgtoewijzing.
Voorkomt onder- of overbehandeling door zorgverlening beter af te stemmen op cliëntkenmerken.
Betrekt zorgverleners en beleidsmakers bij het opstellen van normen, wat bijdraagt aan acceptatie en haalbaarheid.
Hoe? Om tot een norm te kunnen komen verzamelen we via deskresearch en interviews met professionals inhoudelijke informatie over de kenmerken van cliënten en de zorg die ze nodig hebben. Deze informatieverzameling is erop gericht om goed zicht te krijgen op de variatie in cliënten en zorgomvang. In overleg met professionals komen we tot een categorisering van groepen cliënten die onderscheidend zijn qua zorgomvang. Als onderbouwing voor deze categorisering maken we gebruik van statistische analyses over kwantitatieve data om de relatie tussen cliëntkenmerken en zorgomvang in beeld te brengen.
